woensdag, 17 juli 2019

Dries Landwaart

Geen ’ome Dries’ zonder watersport

Andries Landwaart

Geboren: Leiden, 28 maart 1924

20190421 1823017569 1

Overleden: Leiderdorp, 26 februari 2019

Je bent nog maar net binnen en je ziet in een oogopslag wat het leven van Dries Landwaart zijn prachtige glans gaf. Aan de muur hangt een afbeelding van een bijna antieke verhuiswagen: Landwaart Meubel- en Pianotransport. En verderop een fraaie kajuitboot naast drie plaquettes, die zijn vrouw Els en kleindochter Sellina met trots laten zien: vijftig jaar lid, erelid en lid van verdienste van de Unie van Watertoeristen. Op de foto bij deze column draagt Dries het insigne van de Unie op zijn revers.

 

Dries groeide op als jongste van twee broertjes in de Leidse Molensteeg. Na zijn basisschool ging hij werken in het verhuisbedrijf van zijn vader. De Duitse ’Arbeitseinsatz’ bracht hem echter in gevaar bij het bombardement van Dresden, maar hij overleefde. In 1954 trouwde hij met de acht jaar jongere Els, een meisje dat hij nog kende uit de Molensteeg. Ze kregen samen een dochter en later drie kleinkinderen. Intussen werkte Dries niet meer bij zijn vader, maar vond na werk bij de Verenigde Houthandel zijn vaste plek bij Van Duuren & Zonen, een internationaal verhuis- en pianotransportbedrijf, waardoor Landwaart vaak wel een week van huis was. Els: „Ik vond dat helemaal niet leuk” en dan met een knipoog: „Hij had in het begin niet eens een rijbewijs, maar dat wist niemand.”

Maar het hart van Dries Landwaart lag vooral bij zijn boot en de watersport. Elk jaar trok het gezin erop uit: IJsselmeer, Westeinderplassen, Friese meren. Was hij voor zijn vrouw en dochter door zijn werk vroeger vaak afwezig geweest, nu mochten zijn kleinkinderen en hun vriendjes vaak mee op de boot. Ze noemden de gezellige kwajongensachtige grapjesmaker allemaal ’Ome Dries.’ Juist ook dat gemakkelijke en zijn op de ander gerichte vrolijke karakter maakte hem bijzonder geliefd bij de Watersport Vereniging Leiden, De Unie van Watertoeristen en als terreingemachtigde van de ’Oude Kooi’ op De Kaag. Daar ’op het eiland’ was hij met zijn sigaar een bekende verschijning. Altijd bezig en hulpvaardig. Geen ’Ome Dries zonder watersport, maar je kon het bijna ook omdraaien: geen watersport zonder ’Ome Dries’. Steeds weer een praatje met de een en een grap en een borreltje met de ander. Het verhaal ging dat als ’Ome Dries’ onverhoeds te water zou raken en kopje onder zou gaan, dat zijn sigaar dan nog aan zou zijn als hij weer bovenkwam.

Pas op zijn 93-ste hebben ze de boot weggegaan. De laatste jaren lag hij als een soort van stacaravan alleen maar afgemeerd op de ’Oude Kooi’. Ook door op de boot te zijn, zonder te gaan varen, bleef dat heerlijke gevoel van vrijheid.

Al jaren had Landwaart last van huidkanker. Eind oktober vorig jaar kwam Dries Landwaart wegens uitzaaiingen via het ziekenhuis in Leytenrode terecht. Daar hebben ze samen nog Kerst gevierd. in de laatste week van februari is ’Ome Dries’ voorgoed uitgevaren.

Broer Roolvink

Evenementen